Zaterdag 29 september 2007
Na een week te hebben kunnen wennen aan het idee dat we nou echt een camper bezitten en dat we kunnen doen wat we willen en gaan en staan waarheen de wind waait vertrekken we vandaag rond de middag nergens heen. Helemaal waar is dat natuurlijk niet, we hadden gisteren op de weerkaart gekeken en er zijn twee plekken in Nederland die min of meer regen-vrij zijn. De ene plek is het westen, zeg maar Den Haag. Maar dat is natuurlijk geen optie, dan moeten we thuis blijven. De andere plek is iets meer naar het oosten, zo′n beetje Utrecht.
We besluiten om onze plannen niet zozeer van de regenkansen afhankelijk te maken. We gaan gewoon naar het oosten, de omgeving van Raalte. We hebben er een adresje gevonden waar je voor een luttel bedrag kunt camperen bij de boer, stille omgeving. Dat lijkt ons wel wat.
Deze week hebben we nog wat dingen aangeschaft die we bij nader inzien tekort kwamen. Ik heb een jerrycan gekocht voor drinkwater. Uiteindelijk is het water in de bun wel schoon, maar ik vertrouw het niet echt. Een litertje of tien schoon water is natuurlijk niet gek. Ik heb ook nog een campingtafeltje gekocht. Het blijft moeilijk. Je wilt het niet te klein hebben, maar je zal het toch ook mee moeten nemen. En dan eentje met verstelbare poten, voor als je een scheve of ongelijke bodem hebt. En wat te denken van een stofzuigertje, dat je kunt opladen op het stopcontact of op de accu. Je kan er dan snoerloos mee door de camper gaan. Ook het opzuigen van nattigheid is geen probleem voor het kleine wondertje. Verder heb ik nog een tweede gasfles meegenomen. Ik vertrouw niet zo op een fles. Als die leeg is is hij leeg en dan zit je zonder. Als hij niet leeg is, hoe lang kan je dan nog door?
Vanmorgen heb ik een autoborstel op een steel meegenomen. De camper is koud een week in gebruik, maar al aardig volgespetterd met blubber. Verder bleek bij het installeren van de tweede gasfles, dat ik een sleutel tekort kom om de wartel van de gasslang los of vast te maken aan de fles. Ik heb een Bahco meegenomen om dat probleem het hoofd te bieden. Tenslotte heb ik nog een paar extra kratjes aangeschaft. Ik had er al drie of vier, maar beter mee verlegen dan om verlegen. En het is zo al een rotzooitje omdat er teveel en verkeerde dingen in de kratjes zitten.
Zo langzamerhand beginnen we aardig kompleet te geraken. We konden vol vertrouwen vertrekken. De auto rijdt probleemloos en bijzonder relaxed. Tegen het einde van de middag kwamen we aan op de bewuste boerderij. We werden buitengewoon vriendelijk en gastvrij verwelkomd. Eerst koffie. Het gas onder de speklapjes ging meteen uit en we zaten weldra uitgebreid aan de keukentafel te vertellen over onze avonturen en te luisteren naar die van onze gastvrouw en -heer. We hebben zelfs nog uitgebreid zijn eigen camper mogen bekijken, ook een bus, en gediscussieerd over gastanks, zonnepanelen en koelkasten.
Maar uiteindelijk wilden we ons toch wel graag installeren. Het kwam erop neer dat we overal konden gaan staan waarvan we dachten dat het een leuk plekje zou zijn. Het kon een landweg zijn, een oude voederkuil, of desnoods in de schuur voor als we droog wilden staan. Maar we vonden een plekje achter de oude stal op een stevige bodem, met uitzicht over de wei en de zijdeur van de wind en de regen af. Het heeft op de een of andere manier iets van de gastvrijheid die we ook troffen bij de boeren in Namibië. Het blijft een heel geklooi met en vooral in zo′n camper, vooral als het weer wat minder is. Maar we staan helemaal verlaten in doodse stilte en toch beschut. Heerlijk toch! De regen is opgehouden dus het wordt een doodstille nacht.
Zondag 30 september 2007
Helemaal tegen mijn gewoonte in worden we om een uur of half tien wakker. Eigenlijk was ik al wat eerder wakker, maar het is zo'n heerlijk bedje. Toen het daglicht doorkwam heb ik het schermpjes een klein stukje opengetrokken en heb lekker naar buiten liggen kijken. Het was nog wel grijsachtig, maar wel droog. Na een hoofdstukje lezen viel ik toch weer in slaap.
We ontbijten binnen, croissantjes en een eitje. En koffie natuurlijk. Buiten is het niet erg fris, maar nog wel nat.
Nadat we langzaamaan een beetje op stoom zijn gekomen trekken we de wandelschoentjes aan en stampen over het maisveld naar achteren. We lopen langs de sloot, die vol water staat, naar de horizon. We denken er een landweg aan te treffen waarover we verder kunnen. We vinden die inderdaad. We komen een paar spaarzame fietsers tegen die ons hartelijk gedag zeggen. Joke moest nog gauw even haar Haagse stugheid van zich afschudden en groette vriendelijk terug. Een eind verder op de weg lopen we zomaar het weiland in en aan het einde lopen we langs de bossages met berken en braamstruiken. We klimmen over een hek en wanen ons in ongerepte natuur. Aan de sporen te zien zit hier veel wild, maar wij stadslui zien er weinig van. Maar de natuur is prachtig, vennetje, heidevelden, bossen. En alles in de prachtigste herftskleuren. Paddestoelen zien we ook genoeg. We stampen langs het maisveld weer terug richting Blue Bird.
De camper is meteen een rommeltje van natte schoenen en dito sokken, jackers, vest. Maar we ruimen de zaak zo goed en kwaad als dat mogelijk is weer op en genieten van een lekker bakkie koffie. We gaan nu buiten zitten. Het is er aangenaam genoeg voor. Zo nu en dan zien we zelfs iets van de zon.
Maar we moeten weer opbreken en vertrekken naar onze eigen stal in Leidschendam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten