Wegens familieverplichtingen hebben wij een reisje naar Deventer in de planning. Hoewel, verplichting is veel te zwaar aangezet. In Deventer woont zoon Rob met zijn lieve vriendin. Haar dochter is jarig en wij zijn nu toch zo langzamerhand een beetje haar opa en oma. Zo′n gelegenheid laat je niet zomaar voorbij gaan. Daarbij is haar zusje intussen een week of tien oud. Zij is niet alleen dochter van Rob′s vriendin, maar ook nog eens van Rob zelf, dus voor ons een kleinkind.
We haasten ons niet om te vertrekken. We maken de Blue Bird gereed, maar veel stelt dat niet voor. Eigenlijk moet alleen het toilet worden klaargemaakt. Verder is het een kwestie van wat kleren en toiletspullen. Gevolg van onze nonchalance is dat we geen handdoeken en droogdoeken meenemen, maar daar zullen we pas later achter komen. Enfin, we vertrekken aan het einde van de morgen.
De reis naar Deventer verloopt niet bijzonder vlot. Bij Den Dolder zetten we de bus even op de parkeerplaats. De monitor van de achteruitrijcamera zakt steeds van de houder af. Het lijkt erop alsof de magneet los zit. Het is geen wereldramp, maar als hij lekker op zijn plek zit is dat toch wat comfortabeler. Ik heb achterin nog een tube secondenlijm liggen en het euvel is al snel verholpen. We kuieren langzaam door over de A27 en de A1. Langzaam moet in dit geval tamelijk letterlijk worden genomen, want het verkeer is best wel druk met vooral vakantiegangers. Het is een raadsel of het vertrekkende gangers zijn of juist terugkerende. Maar je merkt aan het verkeersbeeld dat het een ander soort publiek is dan op doordeweekse dagen. Een pechgeval is al aanleiding voor langzaamrijdend verkeer over drie kilometer. En zo komen we langs drie of vier auto′s die een veilig heenkomen hebben gezocht op de vluchtstrook. Ik heb dan toch te doen met de jongedame die al een heel eind gevorderd is op de afstand van het pechgeval tot de dichtstbijzijnde benzinepomp. Doorgaans is zij niet gekleed op een dergelijke barre tocht wat betreft kleding en vooral ook schoeisel. En wat erger is, doorgaans is de benzinepomp verder weg dan een wandelingetje van vijf minuten. Deze jongedame heeft intussen een mobieltje aan haar oor. Maar er moet een reden zijn waarom van die kant geen hulp gemobiliseerd kan worden. Mijn medelijden is meestal aanleiding voor een aandrang tot weldaad, maar verder is dat gevoel nog nooit gekomen en enige hulp van mijn kant is ook deze keer niet te verwachten. Trouwens ook niet van al die andere honderden auto′s, die op hun beurt met een oprecht leedvermaak het tafereel bezien.
Enfin, het biedt ons de mogelijkheid om diepgaand de echte problemen van deze tijd te bespreken, zoals de onbetrouwbaarheid van de politiek en de dieperliggende oorzaken van de ongevallen met vrachtwagens. Tegen de tijd dat we er uit zijn begint het verkeer weer enigszins vaart te maken en voldaan over onze nieuwe inzichten komen we in Deventer aan. Het feestvarken is druk met alle nieuw gekregen eigendommen. De jongste telg bestudeert vooral de smurfenfiguurtjes aan de draaimolen met bijpassend geklingel. Voor zover mijn geheugen geen loopje met mij neemt is dat deuntje hetzelfde als dertig jaar geleden, toen de nieuwbakken vader zelf nog naar de figuurtjes in zijn draaimolen lag te kijken. Ik maak het kleine wondertje geluidloos aan het lachen en vanaf dat moment zijn haar kleine oogjes steeds op zoek naar die woeste Viking met dat wijd opstaande grijze haar. Wanneer de hele woning en tuin vollopen met jonge ouders en dito kinderen wordt het voor opa tijd om eens verder te trekken.
Ons vertrek uit onze woonstede ging vanmorgen zonder veel omhaal. Het gevolg is dat het tijd wordt om een bestemming te prikken. We komen uiteindelijk uit in de buurt van Raalte. De weg erheen leidt binnendoor. Wanneer we bij Heeten zijn krijg ik oprispingen van mijn herinneringen aan een fraaie route langs Schoonheeten. De herinneringen grijpen terug op een vorig leven, toen ik in Salland mocht wonen gedurende een jaar of zeven. Wanneer we bij een bekend kruispunt komen stuurt onze Truus ons rechtdoor, maar rechtsaf is een van de fraaiste routes van ons land. We gaan rechtsaf. De tractatie bestaat uit een smalle landweg tussen oude beuken, die zo dicht opeen staan en over de weg leunen dat we bijkans door een donkere tunnel rijden. Links kijken we tussen de stammen door op weilanden, kleine percelen door houtwallen omgeven.
>Hier en daar een rustieke boerderij. Rechts kijken we tegen loofbos aan, waar de zonnestralen geheimzinnige tekeningen maken op de bladeren. Vroeger reed ik wel eens om over deze weg, hoewel ik er helemaal niet hoefde te zijn. Nog steeds verveelt het niet, het was eventjes een klein privé feestje. Maar ook Joke deelt mee in het genot.
Als we in Raalte aankomen op de gedachte plek kom ik tot de ontdekking dat ik mijn portefeuille in Deventer heb laten liggen. We bedenken dat we eventueel morgen vanzelf weer daar in de buurt komen dus Rob moet maar even goed op mijn eigendommen passen. Intussen is Joke op onderzoek uit of we hier kunnen overnachten. Haar eerste vraag in zo′n geval is dan wat de bijbehorende kosten zijn. Ik zal u niet vertellen wat het bedrag was, maar ik heb Joke zelden zo snel een beslissing horen nemen. De beslissing is negatief. We gaan eerst de portefeuille ophalen en zien dan wel weer verder.
Om toch nog een soort aantrekkelijke tocht te maken sla ik af naar de Holterbergweg. Ik ken die weg erg goed, ik heb hem diverse keren met de fiets gereden. Het is een van de mooiste fietsroutes die je in ons land vindt. Op een mooie zondagmiddag is het echter een enorme drukte van sportfietsers, maar ook gemotoriseerd recreatieverkeer. Nu loopt het tegen het einde van de zaterdagmiddag en het is tamelijk rustig. We rijden in een slakkegangetje de hele route naar Holten en het is een fantastische rit. Ik herinner me dat je zelfs op hele drukke dagen niemand meer tegenkomt als je verder van de weg afdwaalt dan honderd meter. We prenten dat nog in ons geheugen voor later nuttig gebruik. Nu rijden we door tot het fraaie Sallandse dorpje, waar ik jaren heb gewoond. Joke wil graag eens kijken waar dat dan was en we slaan af richting centrum. Als we bij het huis komen parkeer ik de Blue Bird en we lopen om het huis heen, dat op dit moment leeg staat. Via een geheime poort in de schutting kruipen we de tuin in en we halen eindeloze herinneringen op, die ik zelf al die jaren heb meegemaakt en die Joke talloze maken heeft horen vertellen. Het valt wat teveel buiten het kader van de avonturen van Blue Bird, maar gelooft u maar, dat we erg onder de indruk zijn.
We keren terug naar Deventer en slaan daarna af naar Gorssel, waar we op een campervriendelijke locatie komen. We moeten een stukje over een zandweg. Voor de luxe camperaars zal dat in het algemeen een onoverkomelijke drempel zijn, wij aarzelen geen moment en worden op een uiterst vriendelijke, gastvrije manier ontvangen door een dame die voor ons een heerlijke zij het wat primitieve plek in gedachten heeft. We mijmeren de avond in en bedenken dat de tijd sinds Elim heeft stilgestaan, maar dat we met een soort natuurlijke vanzelfsprekendheid weer verdergaan waar de camperklok twee weken geleden is gestopt.
Zondag 10 augustus 2008
We staan een beetje onder eikenbomen. Er valt een eikeltje op het dak van de Bird. Het klinkt als een geweerschot. In de nacht blijft het verder rustig. Het is nog geen herfst.
De dag begint grauw en net als we peinzen wat er terecht gaat komen van ons plan om de fietsen te pakken begint het wat te motregenen. We sudderen nog even door met het ontbijt, maar als het min of meer droog is stap ik toch op de fiets, terwijl ik tegen Joke zeg, dat ik zo weer terug ben. Het is genoeg om haar over te halen het vest aan te trekken en op haar eigen fiets te klauteren. We hebben niet een idee van een route, maar voordat we de straat uit zijn vinden we bordjes die duiden op De Drie Kieften route. Eigenlijk is het een wandeltocht, maar hij blijkt ook heel goed te fietsen. De hele tocht is 14 kilometer lang en voor een uurtje of wat op de fiets is dat een hele leuke afstand.
Als u zich altijd heeft afgevraagd hoe een handwijzer aan zijn naam is gekomen moet u dit plaatje eens goed bekijken. De afstand is trouwens niet erg zeker, maar in tijd is het 20 minuten gaans naar 't Joppe.
Wij volgen de kleine zeskanten schildjes die de route aangeven. We rijden door bossages en langs weiden, waarin we veel koeien zien grazen. Jawel, de koeien staan hier gewoon in de wei.
We keuvelen over de kleine en grote boerderijen en maken een keuze welke voldoet aan ons ideaal. Intussen leg ik met mijn schoolmeesterachtige prietpraat uit wat het verschil is tussen de Europese en Amerikaanse eik. Ik geef een toelichting op het verbouwen van mais en leg een logisch verband tussen het uiterlijk van Bert en een maiskolf. Of is het die andere van Sesamstraat, Ernie ?
We leggen de hele tocht af zonder spatje regen. Het was prachtig, wat een leerzaam en boeiend weekeinde was het weer.
De terugtocht naar de kust rijden we in de felle zon die intussen is doorgebroken. Het was weer een cadeautje, zoals Joke pleegt te zeggen.
52.19863 N 6.21439 E
Geen opmerkingen:
Een reactie posten