We hebben te lang niet in de Blue Bird gezeten. Vage, neutrale uitdrukkingen als ′familieomstandigheden′ waren er schuld aan. Twee maanden geleden hadden we een geplande oversteek naar Engeland moeten afzeggen, terwijl we de ferry al hadden betaald. Bovendien was het weer ons niet al te gunstig gezind. Uiteindelijk is het natuurlijk ook nog eens midden in de winter.
Intussen hadden we wel wat laten verbouwen aan de Bird, zoals het veelgeprezen fietsenrek. Ik had er als eens een fiets op meegenomen, wat probleemloos mogelijk was. Vandaag gaan we met twee fietsen tegelijk op pad. Ook dat levert geen enkel probleem op. Het voldoet helemaal aan de verwachtingen.
Een andere operatie was de televisie. Ik vind het heerlijk om even helemaal los te zijn van de dagelijkse beslommeringen en de ellendes en politieke spelletjes van over de hele wereld. Maar als we een week of tien op reis gaan in een slakken-tempo ga je niet elke dag op excursie en je bent ook niet elke dag aan het rijden, en zeker geen grote stukken. Laten we hopen dat het al die tijd prachtig weer is, maar als je even een paar mindere dagen hebt met frisse regen houd je het niet vol met een sudoku-puzzelboekje. We hebben een televisie in de bus laten aanleggen. Daar komt nog wat bij kijken. We hebben in elk geval een schotel nodig met een besturingskast, die bovendien nog eens alles vertaalt naar een signaal dat kan worden begrepen door de rest van de apparaten. Het volgende apparaat in de ketting is een decoder of zoiets, een apparaat dat vertelt naar welke zenders je mag kijken. Daar zit een smartcard in van CanalDigital, een club die blijkbaar de baas is over de kanalen die je mag bekijken. Hoe het precies werkt weet ik niet. Wij hebben een eenvoudig abonnement genomen, zodat we later kunnen beslissen wat we echt willen zien, maar we kunnen naar alle kanalen kijken. Misschien is dat alleen maar een maand zo om je lekker te maken, waarna alleen de handvol zenders overblijven waarvoor je hebt gekozen. Enfin, dat apparaat maakt er weer een signaal van dat een gewone televisie kan begrijpen. En die hebben we aan het einde van de ketting natuurlijk ook. De satellietschotel zit nou op het dak, het bedieningskastje is in de hangkast gemonteerd. Aan de buitenkant van de kast boven ons keukenblokje zit een klein paneeltje waarop je het gedoe aanzet en je satelliet kiest. We kunnen er een stuk of acht aangeven, maar alleen met de Astra-1 vinden we herkenbare stations. De schotel zoekt zelf naar de positie van die kunstmaan. Als je niet van plek verandert gaat hij meteen naar de positie die hij nog weet van de vorige keer. Als hij dan geen beet heeft gaat hij zoeken, door als een rader in de rondte te kijken en ondertussen steeds een beetje hoger of lager te speuren. Als het me te lang duurt zet ik hem gewoon uit en even later weer aan. Dan begint hij van voor af aan en tot dusverre is hij er dan snel bij. Het kastje met de smartcard zit vol met schakelaars en lampjes, maar ik wil dat onding niet in het zicht hebben. Hij ligt nu onderin een van de bovenkastjes en we hebben alleen een sensor in het zicht die reageert op de afstandbediening. De televisie zit natuurlijk wel in het zicht, net boven het bankje. Vanuit onze draaistoelen kunnen we heerlijk ontspannen zitten kijken. Hij kan alle kanten op draaien op zo′n scharnierende beugel. De schotel zelf is wel een hele grote. Opgeklapt ziet het er nog wel bescheiden uit, maar als hij overeind staat is het een enorm poeha-ding. Als je aan de buitengrenzen van Europa komt moet je alles uit de kast halen en we hebben lak aan hoe we eruit zien, vooral omdat we zelf binnen zitten als de schotel omhoog staat. De buitengrenzen liggen in zuid-Italië, Schotland en Scandinavië. Het heeft ons wat dat betreft de ogen geopend.
Zaterdag 14 februari 2009Het heeft allemaal weinig te maken met het weekendje dat we deze keer voor ogen hadden. Het excuus was natuurlijk dat we wilden weten hoe het fietsenrek en de televisie in de praktijk voldoen. Bovendien beloofde het aangenaam weer te worden, veel zon en weinig wind. Een temperatuur van vier graden is dan nauwelijks een hindernis. Het was een hele toer om de Blue Bird weer reisvaardig te krijgen. Als hij zo lang stil staat raakt er van alles in onbruik, dingen die normaal in de bus liggen vind je op het kastje in de gang of in de schuur, reisboekjes in de woonkamer, kleren en toiletspullen. En in de Bird vind je kleren of spulletjes die er helemaal niet thuishoren om op reis te kunnen gaan. De w.c. staat boven in huis, het watersysteem is zo goed mogelijk afgetapt en de kranen open. We hebben een tijdje terug alles al eens dik bevroren gehad, maar toen vroor het ook erg stevig. In elk geval voldeden de preventieve maatregelen toen niet helemaal. Deze keer was dat goed voor elkaar. Ik was alleen even vergeten dat de buitenkraan aan het huis natuurlijk wel afgesloten was, maar dat de slang nog iets van restjes water in zich had, die afgelopen nacht natuurlijk klompen ijs waren geworden, zodat het nogal wat moeite kostte om water in te nemen. Dan moet je het leidingsysteem helemaal ontluchten en dat kost ook even moeite.
Om een uur of twaalf vertrokken we richting Amerongen. We hadden daar een camping bij de boer gevonden. Joke heeft voor de zekerheid nog even gebeld, maar kreeg niemand aan de lijn. Nou ja, wat maakt het uit. We kwamen daar om een uur of een. Blijkbaar was de camping gesloten, maar we konden wel naar achteren om een plekje te zoeken. Ze waren nog wel met wat bouwklusjes bezig. Inderdaad troffen we een paar bouwvakkerstypes van Poolse komaf, maar achter hun werkzaamheden lonkte de groene weide. Het lukte me om een meter of honderd door het weiland te ploegen voordat we vastliepen in iets wat wel wat weg had van een moeras. Na enig geploeter kwam iemand die wel de boer zelf leek met opgestoken zeilen verhaal halen wat we daar dan wel moesten en wat de bedoeling was. Ik legde beleefd, maar binnensmonds tandenknarsend, uit dat zijn vrouw ons zulks had gezegd en dat wij daar ook niet voor onze lol stonden. Zonder veel commentaar is hij vertrokken waarop de boerin poolshoogte kwam nemen en uiteindelijk verscheen er een landbouwtrekker met een bijdehante boerenknecht die ons weer op de weg terug heeft geholpen. De sfeer was uiteindelijk niet helemaal meer wat we in gedachten hadden en we zijn weer vertrokken. We hebben nog even een blik geworpen bij een naburige campingboerderij, maar via een tussenstop in de buurt van Doorn kwamen we bij en giga-camping in de buurt van Driebergen. Om deze tijd is er weinig belangstelling behalve een enkele zonderling zoals wij, maar we konden er terecht en staan er uitgesproken rustig en naar onze zin.
De zon schijnt fris en vrolijk door onze raampjes naar binnen. Je zou haast de stoeltjes buiten zetten. Ik laad de fietsen af, maar de camping ligt midden in het bos en als we twee stappen zetten lopen we tussen de bomen. Achter het terrein ligt een grote kale grasvlakte die zich heerlijk koestert in de zon. Door het bos wandelen is heerlijk, maar het zonnetje verleidt ons om door het gras te banjeren. Het gebied is geliefd bij hondenbezitters, ruiters, crossfietsers en gewone wandelaars zoals wij. Maar het is zo groot dat je niet het gevoel hebt dat je op elkaars lip zit. Door het gedoe in Amerongen hadden we niet de hoop dat het nog een leuke middag zou worden, maar we hebben het erg naar ons zin. Voor de vorm en uit nieuwsgierigheid kijken we nog even een half uurtje naar onze nieuwe televisie, maar daarna gaat hij uit en we lezen wat of doen een puzzeltje. Intussen vriest het alweer en de kachel doet z′n werk.Zondag 15 februari 2009
Het weer is wat minder fraai dan zaterdag. De fietsen staan treurig naast de bus. We hebben ze op een comfortabele manier meegenomen, maar we hebben ze nog niet gebruikt. Dat is toch zonde. Ik ga een rondje rijden.
De weggetjes zijn vooral ruiterpaden. Als je aan het wandelen bent heb je dat niet zo in de gaten, maar op de fiets van een stadsbewoner in het bos is dat al een aardige handicap. Daar komt bij dat er geen een bospad is dat keurig horizontaal loopt. Je hebt voortdurend het idee dat je met lege banden rijdt. Dan duikt het pad met een bocht omlaag en de fiets zet de gang er goed in. Over de hoefafdrukken is dat een heel gebonk en gerammel. En zo wordt een eenvoudig fietstochtje toch een aardig avontuur.We ruimen op ons dooie akkertje op en keren rustig aan terug naar huis. Het is toch weer heel apart om zo midden in de winter weer even met de Bird op pad te zijn.
52.059206n, 5.319767e
