Zaterdag 9 febuari 2008
We hebben hele drukke weken achter de rug. We hebben weinig tijd gehad om ons met de Blue Bird bezig te houden.
Een paar kleine probleempjes deden zich intussen nog wel voor. Ik heb een paar klemmen in de garage gemaakt waarin de zwengel van het zonnescherm zit gestoken. In een rommelige situatie liep ik er tegenaan. De klemmetjes braken af. Ik heb een paar pijpenklemmetjes ervoor in de plaats gemonteerd en dat werkt ook.
Vorige week brak er een hoekje uit het raam dat op de schuifdeur zit. De schuifdeur moet met een stevig gangetje dichtgeklapt worden. De constructie van het raam kan dat misschien niet zo goed hebben. Ik heb intussen de dealer gebeld, maar die wil het eerst zien. Dat is te begrijpen, maar er is nog niet van gekomen.
Gisteren kreeg ik een steentje op de voorruit. Zo te horen was het een meteoor want het klapte er stevig tegenaan. Resultaat: een sterretje. Ik zou niet weten of je zo′n ster wel kunt repareren, maar ik zal gauw eens langs de ruitenboer rijden.
Maar vandaag hebben we het boeltje weer bij elkaar gezocht. We willen weer eens gewoon lekker met z′n tweeën zijn. Eigenlijk maakt het niet eens uit hoe en waar. We hebben verzonnen om naar de Ardennen te gaan. Het was bijna volstrekt willekeurig, tenminste als je even vergeet dat we met de kerst die kant op zouden trekken. Toen is het uiteindelijk Spanje geworden. De Ardennen hadden we dus nog tegoed. En in twee daagjes moet dat toch kunnen. Het is iets van drie uurtjes rijden.
Vanmorgen hebben we de Bird dus ingepakt. Dat wil zeggen we hebben wat wild in de rondte gegrepen en gepakt wat ons in handen kwam. We zijn nog een keer terug gegaan om nog een brood mee te nemen of de jerrycan met drinkwater. We hebben zelfs de fietsen bij ons, maar later op de dag zullen we nog ontdekken dat we niet de juiste fietssleutels bij ons hebben.
Enfin, de dag begint wolkenloos en de opkomende zon schijnt op de strepen die de vliegtuigen trekken. Dat belooft wat. Om tien uur vertrekken we naar het zuiden. Even voorbij Brussel stoppen we voor een bakje koffie en een boterham. We nemen de gelegenheid te baat om ons in het doel van vandaag te verdiepen. We moeten nog een uurtje of zo, dus het wordt wel een beetje tijd. Aanvankelijk dachten we aan Durbuy, maar met hetzelfde gemak wordt het ineens Erpion. Er moet daar een stuwmeertje zijn met een aardige camperplaats. Of in elk geval iets waar je redelijk zonder problemen kunt staan. Bovendien is het er bijzonder geschikt voor wandelen fietsen en watersport. We vinden Erpion gemakkelijk en het laatste deel van de route prikkelt onze fantasie genoeg om helemaal in vakantiestemming te raken. Bovendien is het verre van winter. De temperatuur loopt op tot een graad of vijftien en de zon schijnt fel aan een blauwe hemel. We moeten in het dorpje even vragen naar Plate Taille. Die naam vonden we in verband met een camperplek, maar wat het betekent weten we niet. We worden de weg gewezen en komen terecht bij het meer, maar wel op het terrein van een pretpark of zoiets van Landau. We mokken wat en willen daar in elk geval niet bivakkeren. Joke vraag bij de receptie wat zij ervan weten, maar ze keert terug met een vaag verhaal. Het wordt toch een camping. Maar zo gauw wil ik de moed niet opgeven. We rijden de weg verder af naar de dam en zowaar zien we op een parkeerterrein een stuk of wat campers staan. Ook een heleboel gewone auto′s.
We droppen de Blue Bird op een plek en installeren ons met een boek en een kop koffie. We ontdekken het probleem met de fietssleutels en besluiten dat een wandeling ook heel leuk is. Dat is werkelijk zo. Het is er hartstikke druk, maar wel op een hele gezellige manier. Veel gezinnen met jonge kinderen, jongelui op vrijerspad, ouderen, van alles wat. Bovendien zijn de wandel- en fietswegen heel goed aangelegd. Op de plek waar we staan liggen autobanden om een soort raceparcours te markeren. Een eindje verder is een soort miniatuur wegenplan op het asfalt geschilderd waar de peuters driftig gebruik van maken. Ze kunnen op een leuke manier de verkeersregels toepassen, maar daarin hebben ze dan weer geen interesse. Ze racen volgens een geheim ritueel op hun kleine fietsjes langs mysterieuze eigen routes. Aan het einde van de dag als de zon ondergaat verdwijnen de dagjesmensen en er resteren een stuk of teien of vijftien campers. Wij verplaatsen de Bird naar een schitterend plekje langs het strandje met een uitzicht over het water waarmee je de voorpagina van de vakantiekrant kunt opsieren. Een gouden greep, een cadeautje. Voor het archief noteer ik de GPS-coördinaten maar even: 50.19141N, 4.37955E. En kijk even hier: Plate Taille.
We hebben onderweg nog een beetje boodschappen gedaan. We eten macaroni met allerlei lekkere en verse ingrediënten. Joke heeft het er een paar keer over gehad om ergens uit te gaan eten. Er is hier weinig te vinden en ik vind het heerlijk om met z′n tweetjes op onze eigen vierkante meter wat aan te klooien. We hebben trouwens ook een heerlijk toetje, iets met vanille. En werkelijk je proeft de vanille in alle volheid. Dat is heel wat anders dan de vanillevla van de supermarkt bij ons thuis.
Het is een stille nacht. De zon is rustig ondergegaan en nog lang kleurde de horizon purper. We staan in ons hoekje met vier campers op een rij. De straatverlichting is niet aangegaan en het enige licht komt uit de raampjes van de woonwagens. Niemand maakt zich druk om de blinderingen dicht te doen. Het ziet er reuze gezellig uit.
Zondag 10 februari 2008
We worden wakker als de ochtend begint te schemeren. Wat hebben we weer heerlijk geslapen! Het eerste wat we zien is een schilderachtig meer.
Mooier kan je het toch niet wensen. We zitten al gauw buiten. Het is nog niet zo warm, maar het waait niet en de zon is sterk. Ik heb niet meer aan dan een t-shirt. We ontbijten en we lezen wat. Maar ik wil toch graag even een stukje fietsen. Mijn fiets kan niet van het slot af, dus ik pak Joke's fiets.
Ik trap eerst naar het pretpark waar we gisterenmiddag aan onze zoektocht begonnen. Je bent er zo en dan is het nog een klein stukje tot het einde van het meer. En dan ben je al op de helft. Ik weet dat ik mezelf voor de gek houd, maar ik wil nog even door. Aan de andere kant heeft het meer een hoop inhammen. Het fietspad loopt keurig met de oever mee. Het resultaat is dat de weg drie keer zo lang wordt en dat je het gevoel hebt dat je steeds weer terugkeert op een plek waar je net ook al was. Ik ben een uur of zo aan het trappen. Ik vraag me af of Joke ongerust is, maar ze had het al verwacht.
We nestelen ons weer op ons eersterangs plekje met een kop koffie en iets van een abrikozen/appeltaart. We hebben allebei een boek wat ons grijpt en we slaan een gat in de dag. Intussen begint het alweer aardig bevolkt te raken met dezelfde gezelligheid als gisteren. Veel gezinnetjes en stelletjes. Het is nog gezelliger dan op de boulevard van Scheveningen.
Er staan nu twintig campers en zoveel auto's dat sommigen al moeten zoeken naar een plekje. Ik vermoed dat die onbenullige campers met de nek worden aangekeken, maar daarvan is niets te merken. Iedereen is vriendelijk en zegt gedag, ook tegen ons Hollanders die met de klapstoeltjes eigenlijk op het looppad zitten.
Tegen een uur of drie breken we op. We moeten toch echt een keer naar huis want dit is alleen maar even een weekendje tussendoor. De terugreis stelt niet veel voor. Het is eigenlijk ook maar een kort stukje van huis. Helemaal waar is dat natuurlijk niet, maar we houden onszelf gemakkelijk voor de gek. Het is toch bijna drieënhalf uur rijden. Maar we hebben het wel heel erg heerlijk gehad. Net wat we nodig hadden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten