18-01-2008: Sint Petersburg (3)

De voorbereidingen gaan verder. Ik heb intussen de ACSi-inspecteur aan de telefoon gehad. Zijn vrouw en hijzelf vertelden mij dat het onwaarschijnlijk is dat je geen overnachtingsplaats zult vinden. Campings zijn niet zomaar vol. Je kunt vaak eenvoudig openbare camperplekken vinden. En desnoods vraag je aan de eerste de beste agrarier of je bij hem mag overnachten. Ze ontvangen je waarschijnlijk met open armen.
Hij gaf mij ook een paar adressen op die hij bijzonder aanbeveelde in Litouwen en een plaatsnaam in Polen. Ik kreeg ook de waarschuwing mee dat bij een aantal campings een opmerking stond als "6 kilometer grindweg". Hij drukte me op het hart om dat erg serieus te nemen. Blijkbaar had hij zo het een en ander stuk gereden aan zijn auto en hij wilde ons dat besparen.
Hij raadde ons ook aan om een klamboe mee te nemen en heel erg goed insectenspul iets als Dẻt, maar ik kan het niet vinden. Ik verheug me er nu al op. Ik ga nadenken over een gedragscode: hoe vliegen te verjagen. Als we de methode Joke gebruiken, kan de Blue Bird over een half jaar naar de sloop. Inruilen is dan geen optie meer met een eindeloze reeks platgedrukte vliegenlijkjes en bloedspatten.
Misschien is het aardig om in dit verband te citeren uit ons verslag van de Pyreneeën:

Voordat we gaan slapen doet Joke zoals elke avond de Rituele Vliegendans. Deze is vermoedelijk afkomstig uit Afrika of het Verre Oosten. Ik vermoed uit Afrika, gezien de oervorm en het ontbreken van enige elegantie. De Vliegendans bestaat uit een wild in de rondte springen door de camper, waarbij je in trance raakt en jezelf niet meer bewust bent van de omgeving of de inventaris. Je tooit jezelf in onzichtbare oorlogskleuren door je eerst van top tot teen in te smeren met een geheimzinnig goedje uit een blauw plastic flesje waarop iets staat als “Tropical Strength” en dat ontegenzeggenlijk geestverruimend werkt. Je denkt dat je kunt vliegen, vandaar waarschijnlijk de naam “Vliegendans”. In beide handen houd je een doekje, maar het schijnt ook heel goed met stukjes keukenpapier te kunnen. Daarbij sla je voortdurend met de doekjes tegen de kastdeurtjes, het plafond, de tafel, of wat er maar in je buurt is. Het lijkt weinig uit te maken, zolang je maar denkt dat er boze geesten of ander vliegend ongedierte verdreven worden. Soms, als je denkt dat het ritueel beëindigd is, begint ze weer helemaal opnieuw, totdat ze uitgeput neerstort. In het begin maakte ik me zorgen. Dit houdt een normaal mens niet vol. Maar tegenwoordig zoek ik dekking in het toilet. Als ik weer tevoorschijn durf te komen begint het meestal al aardig te luwen.

Er zijn zodoende toch dingen waarover ik mij al zorgen begin te maken.

Intussen ben ik ook op zoek naar dingen na St.P. Helsinki doet mij het licht nog niet branden. Stockholm lijkt toch een alleraardigste plaats met een hoop leuke dingen. Voorlopig is mijn favoriet een bezoek aan het Wasa-museum.