--> Alle foto's
De weersverwachting voor dit weekeinde was de hele week nogal twijfelachtig. De hele zomer komen er lagedrukgebieden via IJsland op ons afgestormd, die hier zo′n beetje in het niets oplossen. Intussen zorgen ze dan net weer voor een vervelend regenfrontje. De afgelopen week was het precies zo. De verwachting was dat het zondag nog een aardig dagje zou worden. Misschien reden om zaterdag wat later te vertrekken en zondag iets leuks te doen. Maar vrijdagmorgen waren de verwachtingen wat aangepast. Na een natte vrijdag en zaterdagmorgen moet het in de middag nog aardig weer worden en zondagmorgen weer in elkaar storten.
Op het laatste moment ontstaat het volgende plan. Zaterdag vertrekken we naar het oosten of zuidoosten. We doen iets leuks en overnachten daar. Zondag breken weer bijtijds op. Ik moet zondagavond sowieso de nachtdienst in, dus dat komt nog aardig uit.
Vanmorgen sta ik redelijk bijtijds op, terwijl Joke nog ligt te slapen. Ik moet nou toch wel bedenken waar we heen gaan. Ik prik een beetje willekeurig op het internet en blijf al vrij gauw steken op een mini camping boerderij in de buurt van Asten. Dat plaatsje ligt ergens op de grens van Limburg en Brabant. Aardige bijkomstigheid is dat de plek aan de rand ligt van De Grote Peel, een nationaal park van vier bij vier kilometer. Je kan hier nog iets proeven van de sfeer en het landschap van de vroegere Peel.
Als Joke haar nestje uit komt zijn mijn ideeën al aardig uitgewerkt. Ze heeft allerlei vage planen voor dagelijkse beslommeringen en mijn voorstel stuit op een muur van, tja van wat eigenlijk. Ze moet nogal aan het nieuwe idee wennen. Is het uit enthousiasme of beseft ze dat ze sowieso weinig te kiezen heeft, in record tempo is de Blue Bird reisvaardig. Vrolijk zingend reizen we af naar de Peel. Nou ja, Joke zingt nog niet zo erg mee, maar mij bevalt het allemaal wel.
Het weer is grauw en bij vlagen regenachtig, maar wanneer we om een uur of half drie bij het doel aankomen is het in elk geval droog en niet te koud. We hebben de fietsen deze keer niet meegenomen. Het natuurgebied is een wandelgebied, begrijp ik. Dat scheelt ook weer een hele toestand met fietsenrekken en spanbanden.
Als we ons hebben geïnstalleerd nemen we meteen de kuierlatten. De komende tweeënhalf uur wandelen we door zo goed als ongerepte natuur. We zien wilde bramenstruiken, hier en daar een eenzame, soms kale boom, wat gras, hei en riet, veel vennetjes. Er grazen kuddes koeien. Bordjes waarschuwen ons om ze met rust te laten. Ze kunnen onverwacht uit de hoek komen. Bijgevolg nemen we soms een andere route dan bedoeld, om de confrontatie te vermijden. Plotseling lopen we door een berkenbosje of lang een eiken houtwal. Het is een heel gevarieerd landschap. Routes zijn niet aangegeven. Wel hebben we een kopietje van een soort plattegrond. We verdwalen net niet helemaal. Vreemd en een beetje onwerkelijk. We komen niemand tegen, helemaal niemand. De indruk van ongereptheid wordt daardoor nog sterker. Het gesjok door de zandpaden begint uiteindelijk zijn tol te vergen. We beginnen wat moe te worden en onze benen en voeten te voelen. We bijten nog even door om vol indrukken weer in de Blue Bird te belanden. Dit hadden we toch niet bedacht toen we vanmorgen opstonden.
Ons diner doet vooral denken aan een overhaast vertrek. We hebben een blik bruinebonensoep, een rookworst, wat boterhambeleg en een restant huzarensalade. Voor hongerige wandelaars een waar feestmaal. We eten binnen, maar wel met onze schuifdeur open. Intussen is dat een gelegenheid voor talloze muggen om onze Bird van binnen te bekijken. Wanneer we uiteindelijk de deur dicht schuiven en het licht aandoen ontdekken we ze. Er ontstaat een woordenwisseling over de methode van insectenbestrijding. Het mag bekend zijn dat Joke daarin nogal doelgericht te werk wenst te gaan. Ik van mijn kant zie in gedachten ontelbare rode vlekken op ons meubilair die getuigen van jarenlange jacht. We grijpen terug op de muggenolie. Intussen ben ik al talloze keren gestoken, maar de mugjes zijn niets vergeleken bij de Piranha's die we in Finland tegenkwamen en meer dan een vlooienbeet levert het niet op. Maar we zullen nog dagenlang vliegend ongedierte tegenkomen in ons huisje.
Zondag 7 september 2008
We worden wat langzaam wakker, maar vertrekken toch redelijk bijtijds. Het weer is inderdaad een beetje ingestort. We hebben het mooiste stukje van het weekeinde uitgebuit. Ik wil nog wel even een rondje rijden langs de voorkant van het natuurgebied. Wij zaten natuurlijk precies aan de achterkant. Daar heb je een bezoekerscentrum en nog wat gebouwtjes van Staatsbosbeheer. En een grote parkeerplaats, waar tientallen auto's staan. Ongetwijfeld zijn de inzittenden een kijkje aan het nemen in het bezoekerscentrum of een wandelingetje van krap een kilometer aan het maken achter de ingang van het park. Misschien hebben we nou net het mooiste deel van het park gemist, maar tegen onze eenzame trektocht door de ongerepte natuur kan weinig tegenop. Dat vinden wij dan weer het mooiste.
51.36698N 5.84085E
Geen opmerkingen:
Een reactie posten