Veluwe

Als het even kan combineren wij afspraken met vrienden en familie met een paar daagjes met de Blue Bird. Zodoende kwamen wij afgelopen vrijdag terecht op de Hoge Veluwe. Het was warm, eigenlijk wel heet, en vakantietijd. Bovendien kondigde het weerbericht onweer aan met hagel en windstoten en meer onheil. Kortom, reden genoeg om niet naar de Hoge Veluwe te gaan.
Wij parkeerden bij de ingang Otterlo, gewoon omdat we die toevallig boven aan onze aantekeningen hadden staan. Met de fiets ben je zo binnen in het nationale park en heb je de keuze uit diverse fietspaden en routes. Wij kozen een tocht van tweeëntwintig kilometer, die achteraf uitdraaide op achtentwintig. Natuurlijk kom je verhoudingsgewijs vrij veel andere fietsers tegen. Als je geen fiets bij je hebt kan je er zomaar eentje pakken uit de stalling bij elke ingang. Hier is een praktische uitvoering van het Witte Fietsen Plan van Jasper Grootveld. Maar het park is groot en vaak rijd je toch vrijwel in je uppie door de natuur. Het is prachtig. Er moet veel wild zitten, maar wij armzalige stadlui zijn niet in de gelegenheid om er iets van te zien. Of we kijken niet goed. Waarschijnlijk liggen de giraffen en de olifanten achter de bosjes, loom herkauwend naar ons te gluren. Of dan toch op z'n minst de edelherten en de wilde zwijnen. Nee, wij moeten het doen met de stillevens waar wij langs en dwars doorheen peddelen. Maar zelfs dat is al een heerlijke ervaring.

's Avonds waren we bij kennissen die aan de oostkant van de Veluwe wonen, op loopafstand. Om een uur of elf kwam onze mooie, edoch wildloze fietstocht door ons nationale park ter sprake. Wij werden onmiddellijk in de auto geladen en ergens midden in het bos gebracht. Wij gingen naar de varkens kijken, zoals onze vrienden de wilde zwijnen aanduiden. Wij hebben er nog nooit een in het wild gezien, dus dat wordt wat. Meestal is het enthousiasme van zo'n plan groter dan de kans van slagen, maar met open mond hebben wij een voorstelling gekregen van een stuk of drie zwijnen die bij ons kwamen schooieren. Zo midden in de nacht in een stikdonker bos is dat toch wel erg indrukwekkend. En als ze een metertje of zes van je af rond dartelen sta je toch ineens dicht in de natuur. Voor de doorgewinterde bosbewoners als onze vrienden stelt het misschien weinig voor, voor ons was het een fantastisch gebeuren. Met een nachtkijker konden we op de achtergrond nog een vos ontdekken, maar die bleef op grote afstand.

Voor deze nacht hadden we geen overnachtingsplek, maar we sliepen gewoon in de Bird aan de straat. Zaterdag waren we in Deventer bij onze kleinkinderen. In de loop van de middag zijn we naar Wijhe gereden. Bij het pontje over de IJssel is een passantenhaven en loswal. Er is plek voor vijf campers, maar ook voor een handvol jongelui die hun hand er niet voor omdraaien om lege patatbakjes en blikjes over de parkeerplaats rond te strooien. Met armzalige brommertjes of oude gepimpte Fiesta's weten ze verder veel herrie te maken door banden te laten piepen, de radio te laten dreunen of hun trompetvormige uitlaatpijpen te laten loeien. We zijn heel gauw weer doorgereden en kwamen terecht op de surf-camping in Ermelo. Die is niet overdreven duur en er heerst een wat uitbundige sfeer, die ongetwijfeld samenhangt met een dagje sportief vermaak op het winderige water. Eerlijk gezegd vond ik het best gezellig.

The Eagles

Zaterdag-avond speelden The Eagles in het Gelredome en wij hadden kaartjes. Dat is weer een mooie klus voor de Blue Bird. Zaterdag togen wij naar Arnhem en plantten de bus op een locale camping. Met lijn 2 naar het station en verder met lijn 7. 's-Nachts met de pendelbus terug naar het station en met de taxi naar de camping. Vanmorgen weer naar huis.
Eigenlijk nauwelijks het vermelden waard, maar voor de volledigheid. En het is op deze manier toch wel een enorm gemak om eens een concert te bezoeken.

O ja, het was een geweldig concert.

52.031032N, 5.858898E

Deventer

Zaterdag zijn we naar Deventer vertrokken voor een bezoekje aan onze familie. Het dichtst bij de stad zijn twee plaatsen waar je kan staan. De ene is de camping op de Worp, de andere is de jachthaven. Wij kiezen als het even kan niet voor een camping, dus het werd de jachthaven. Je zou verwachten dat het er, behalve met bootjes, aardig druk zou zijn met campers. Het is aardig weer, weekeinde en vakantieseizoen. Maar we staan er alleen.
Het is wel een heerlijke plek. Uiteraard heb je er alle voorzieningen en bovendien nog een bar annex restaurant. In principe sta je op een afgesloten terrein van de jachthaven van de Zeil en Motorboot vereniging Deventer. Je kan zelf het loophek openmaken met de toegangscode, dus je staat tamelijk beschut en toch lekker vrij. Bovendien heb je een fraai uitzicht over de boten, het binnenwater en als je wilt over de IJssel en de weilanden, ideaal voor mooie zonsondergangen.
Aan het einde van de zondagmiddag zijn we op de fietsen gestapt en hebben een tocht gemaakt langs knooppunten van het fietsknooppuntennetwerk. De tocht voerde langs Diepenveen en verder het achterland in. Door de keuze van knooppunten die je opeenvolgend wilt passeren bepaal je zelf hoe je wilt rijden en vooral ook hoelang. Wij maakten een rondrit van zo'n twintig kilometer, maar welke keuze je ook maakt, je bent verzekerd van aangename fietspaden.
Maandagmorgen hebben we de boel weer rijklaar gemaakt en zijn we vertrokken richting Zwolle en vandaaruit naar huis. Langs de IJsseldijk en ook in het achterland vind je allerlei restanten van de IJssellinie uit de Koude Oorlog. Eerlijk gezegd een boeiend fenomeen. Als we de volgende keer eens in de buurt zijn moeten we een bezoekje plannen. Een eind verder, in Wijhe, passeerden we de vrije camperplaats langs de IJssel. Zo op het eerste gezicht lijkt dat een aanrader. Ook iets voor de volgende keer.

52.26574n, 6.12579e

Driebergen

Wat vooraf ging
We hebben te lang niet in de Blue Bird gezeten. Vage, neutrale uitdrukkingen als ′familieomstandigheden′ waren er schuld aan. Twee maanden geleden hadden we een geplande oversteek naar Engeland moeten afzeggen, terwijl we de ferry al hadden betaald. Bovendien was het weer ons niet al te gunstig gezind. Uiteindelijk is het natuurlijk ook nog eens midden in de winter.
Intussen hadden we wel wat laten verbouwen aan de Bird, zoals het veelgeprezen fietsenrek. Ik had er als eens een fiets op meegenomen, wat probleemloos mogelijk was. Vandaag gaan we met twee fietsen tegelijk op pad. Ook dat levert geen enkel probleem op. Het voldoet helemaal aan de verwachtingen.
Een andere operatie was de televisie. Ik vind het heerlijk om even helemaal los te zijn van de dagelijkse beslommeringen en de ellendes en politieke spelletjes van over de hele wereld. Maar als we een week of tien op reis gaan in een slakken-tempo ga je niet elke dag op excursie en je bent ook niet elke dag aan het rijden, en zeker geen grote stukken. Laten we hopen dat het al die tijd prachtig weer is, maar als je even een paar mindere dagen hebt met frisse regen houd je het niet vol met een sudoku-puzzelboekje. We hebben een televisie in de bus laten aanleggen. Daar komt nog wat bij kijken. We hebben in elk geval een schotel nodig met een besturingskast, die bovendien nog eens alles vertaalt naar een signaal dat kan worden begrepen door de rest van de apparaten. Het volgende apparaat in de ketting is een decoder of zoiets, een apparaat dat vertelt naar welke zenders je mag kijken. Daar zit een smartcard in van CanalDigital, een club die blijkbaar de baas is over de kanalen die je mag bekijken. Hoe het precies werkt weet ik niet. Wij hebben een eenvoudig abonnement genomen, zodat we later kunnen beslissen wat we echt willen zien, maar we kunnen naar alle kanalen kijken. Misschien is dat alleen maar een maand zo om je lekker te maken, waarna alleen de handvol zenders overblijven waarvoor je hebt gekozen. Enfin, dat apparaat maakt er weer een signaal van dat een gewone televisie kan begrijpen. En die hebben we aan het einde van de ketting natuurlijk ook. De satellietschotel zit nou op het dak, het bedieningskastje is in de hangkast gemonteerd. Aan de buitenkant van de kast boven ons keukenblokje zit een klein paneeltje waarop je het gedoe aanzet en je satelliet kiest. We kunnen er een stuk of acht aangeven, maar alleen met de Astra-1 vinden we herkenbare stations. De schotel zoekt zelf naar de positie van die kunstmaan. Als je niet van plek verandert gaat hij meteen naar de positie die hij nog weet van de vorige keer. Als hij dan geen beet heeft gaat hij zoeken, door als een rader in de rondte te kijken en ondertussen steeds een beetje hoger of lager te speuren. Als het me te lang duurt zet ik hem gewoon uit en even later weer aan. Dan begint hij van voor af aan en tot dusverre is hij er dan snel bij. Het kastje met de smartcard zit vol met schakelaars en lampjes, maar ik wil dat onding niet in het zicht hebben. Hij ligt nu onderin een van de bovenkastjes en we hebben alleen een sensor in het zicht die reageert op de afstandbediening. De televisie zit natuurlijk wel in het zicht, net boven het bankje. Vanuit onze draaistoelen kunnen we heerlijk ontspannen zitten kijken. Hij kan alle kanten op draaien op zo′n scharnierende beugel. De schotel zelf is wel een hele grote. Opgeklapt ziet het er nog wel bescheiden uit, maar als hij overeind staat is het een enorm poeha-ding. Als je aan de buitengrenzen van Europa komt moet je alles uit de kast halen en we hebben lak aan hoe we eruit zien, vooral omdat we zelf binnen zitten als de schotel omhoog staat. De buitengrenzen liggen in zuid-Italië, Schotland en Scandinavië. Het heeft ons wat dat betreft de ogen geopend.

Zaterdag 14 februari 2009
Het heeft allemaal weinig te maken met het weekendje dat we deze keer voor ogen hadden. Het excuus was natuurlijk dat we wilden weten hoe het fietsenrek en de televisie in de praktijk voldoen. Bovendien beloofde het aangenaam weer te worden, veel zon en weinig wind. Een temperatuur van vier graden is dan nauwelijks een hindernis. Het was een hele toer om de Blue Bird weer reisvaardig te krijgen. Als hij zo lang stil staat raakt er van alles in onbruik, dingen die normaal in de bus liggen vind je op het kastje in de gang of in de schuur, reisboekjes in de woonkamer, kleren en toiletspullen. En in de Bird vind je kleren of spulletjes die er helemaal niet thuishoren om op reis te kunnen gaan. De w.c. staat boven in huis, het watersysteem is zo goed mogelijk afgetapt en de kranen open. We hebben een tijdje terug alles al eens dik bevroren gehad, maar toen vroor het ook erg stevig. In elk geval voldeden de preventieve maatregelen toen niet helemaal. Deze keer was dat goed voor elkaar. Ik was alleen even vergeten dat de buitenkraan aan het huis natuurlijk wel afgesloten was, maar dat de slang nog iets van restjes water in zich had, die afgelopen nacht natuurlijk klompen ijs waren geworden, zodat het nogal wat moeite kostte om water in te nemen. Dan moet je het leidingsysteem helemaal ontluchten en dat kost ook even moeite.
Om een uur of twaalf vertrokken we richting Amerongen. We hadden daar een camping bij de boer gevonden. Joke heeft voor de zekerheid nog even gebeld, maar kreeg niemand aan de lijn. Nou ja, wat maakt het uit. We kwamen daar om een uur of een. Blijkbaar was de camping gesloten, maar we konden wel naar achteren om een plekje te zoeken. Ze waren nog wel met wat bouwklusjes bezig. Inderdaad troffen we een paar bouwvakkerstypes van Poolse komaf, maar achter hun werkzaamheden lonkte de groene weide. Het lukte me om een meter of honderd door het weiland te ploegen voordat we vastliepen in iets wat wel wat weg had van een moeras. Na enig geploeter kwam iemand die wel de boer zelf leek met opgestoken zeilen verhaal halen wat we daar dan wel moesten en wat de bedoeling was. Ik legde beleefd, maar binnensmonds tandenknarsend, uit dat zijn vrouw ons zulks had gezegd en dat wij daar ook niet voor onze lol stonden. Zonder veel commentaar is hij vertrokken waarop de boerin poolshoogte kwam nemen en uiteindelijk verscheen er een landbouwtrekker met een bijdehante boerenknecht die ons weer op de weg terug heeft geholpen. De sfeer was uiteindelijk niet helemaal meer wat we in gedachten hadden en we zijn weer vertrokken. We hebben nog even een blik geworpen bij een naburige campingboerderij, maar via een tussenstop in de buurt van Doorn kwamen we bij en giga-camping in de buurt van Driebergen. Om deze tijd is er weinig belangstelling behalve een enkele zonderling zoals wij, maar we konden er terecht en staan er uitgesproken rustig en naar onze zin.
De zon schijnt fris en vrolijk door onze raampjes naar binnen. Je zou haast de stoeltjes buiten zetten. Ik laad de fietsen af, maar de camping ligt midden in het bos en als we twee stappen zetten lopen we tussen de bomen. Achter het terrein ligt een grote kale grasvlakte die zich heerlijk koestert in de zon. Door het bos wandelen is heerlijk, maar het zonnetje verleidt ons om door het gras te banjeren. Het gebied is geliefd bij hondenbezitters, ruiters, crossfietsers en gewone wandelaars zoals wij. Maar het is zo groot dat je niet het gevoel hebt dat je op elkaars lip zit. Door het gedoe in Amerongen hadden we niet de hoop dat het nog een leuke middag zou worden, maar we hebben het erg naar ons zin. Voor de vorm en uit nieuwsgierigheid kijken we nog even een half uurtje naar onze nieuwe televisie, maar daarna gaat hij uit en we lezen wat of doen een puzzeltje. Intussen vriest het alweer en de kachel doet z′n werk.

Zondag 15 februari 2009
Het weer is wat minder fraai dan zaterdag. De fietsen staan treurig naast de bus. We hebben ze op een comfortabele manier meegenomen, maar we hebben ze nog niet gebruikt. Dat is toch zonde. Ik ga een rondje rijden.De weggetjes zijn vooral ruiterpaden. Als je aan het wandelen bent heb je dat niet zo in de gaten, maar op de fiets van een stadsbewoner in het bos is dat al een aardige handicap. Daar komt bij dat er geen een bospad is dat keurig horizontaal loopt. Je hebt voortdurend het idee dat je met lege banden rijdt. Dan duikt het pad met een bocht omlaag en de fiets zet de gang er goed in. Over de hoefafdrukken is dat een heel gebonk en gerammel. En zo wordt een eenvoudig fietstochtje toch een aardig avontuur.
We ruimen op ons dooie akkertje op en keren rustig aan terug naar huis. Het is toch weer heel apart om zo midden in de winter weer even met de Bird op pad te zijn.



52.059206n, 5.319767e

Fietsen (7)

Vandaag hebben we het fietsenrek afgesteld voor onze fietsen. Eigenlijk ging dat probleemloos. Het was even wat werk, maar alles klopte. We hoeven geen sturen te draaien en geen trappers in te klappen. Het is denkbaar dat je bij een hele diepe kuil het stuur tegen de achterruit zou krijgen, maar met een spanbandje is dat eenvoudig te verhelpen. Misschien is het niet nodig, maar als je raampje eruit ligt heb je een groter probleem.
Op mijn fiets zitten fietstassen en die konden gewoon blijven zitten. Ik heb geen idee of die in de rondte gaan staan klapperen als je 150 rijdt, maar zo hard ga ik toch niet met de Blue Bird.
Het opendraaien als je achterin de bus moet wezen gaat best wel comfortabel met de fietsen en al erop. Dat is dus geen probleem, tenzij je scheef staat misschien.

Op het oude rek zat de buitenthermometer van ons weerstationnetje. Die heb ik nu op het nieuwe rek vastgemaakt. Maar het werkte niet. Ik dacht dat de zender last had van het metaal van de achterdeur. In de oude situatie zat hij bij het raam, maar omdat alles nu lager zit kan dat niet meer. Ik kon hem met geen mogelijkheid aan de gang krijgen, maar uiteindelijk kwam ik erachter dat ik het basisstation moest resetten. Nu werkt alles weer.

Mijn mooie 'NL'-sticker is achter het rek verdwenen. Daar heb je dus verder weinig meer aan, maar voorlopig hebben we die ook niet nodig. De nummerplaat is ook bedekt, maar daarvoor heb ik een nieuwe witte gekregen.

Nou, het verhaal fietsenrek, wat vanaf het begin een ergernis was, is nu definitief naar het verleden getransformeerd. Hopelijk was dit het laatste stukje dat ik aan dat verhaal wijd.

Oh, en dat vergeet ik bijna. Het raampje in de achterdeur kan nu dus ook weer gewoon open. Als de fietsen erop staan is dat even wat werk, maar in de oude situatie kon dat helemaal niet!

Fietsen (6)

Vandaag is het nieuwe fietsenrek erop gekomen. Ik ben vanmorgen om acht uur de deur uitgegaan. Ik zou om negen uur in Culemborg zijn, bij Buscamper Nederland, weet u nog wel. Joke zou ook mee, maar ik voelde er niets voor om twee keer op een dag op en neer te gaan en het was mij te koud om iets anders te ondernemen. Dat betekende dus een hele tas vol, fototoestel, schrijfpapier, laptop, leesboek en niet te vergeten het boterhamtrommeltje. En gemakshalve heb ik mijn vouwfietsje in de bus gedaan. Een gewone fiets kon natuurlijk niet zomaar mee!
Ik had op de laptop een Sudoku programmaatje gezet en heb een uurtje of wat geoefend op het niveau 'Expert'. Op het laatst word je er hartstikke gaar van. In het begin van de middag heb ik een uurtje door Culemborg zelf gefietst en bij de pont en de spoorbrug gekeken. Ik was even vergeten dat het fietsje weer terug mee moest in de bus dus het idee om even buiten de gebaande paden te gaan trappen was misschien niet zo'n goed idee. Het hele geval zat onder de blubber.
Toen ik terug kwam begon de operatie toch al enigszins op te schieten, hoewel een weigerend lampje toch voor wat hoofdbrekens zorgde. Niet bij mij, want ik ga niet hun werk staan doen.
Een paar kleinigheidjes die niets met het fietsenrek te maken hadden werden bij wijze van service ook nog even gerepareerd of opgefrist.

Al met al zit het er keurig op en lijkt aan alle verwachtingen te voldoen. De afgelopen maanden waren er nog een paar verbeterpuntjes aangebracht aan de constructie, zoals een andere scharnierpen, een betere manier om de verlichting te verstellen als je het rek opklapt en de rubbertjes op het ijzerwerk om de opgeklapte beugel tegen te laten rusten.
Morgen eens kijken hoe de fietsen erop gaan. Ik heb er veel vertrouwen in omdat het rek wat robuuster en ruimer is. Dan maak ik ook even een fotootje of zo.

Rome (3)

We hebben gisteren eens huisgehouden bij de ANWB. We hebben nieuwe kampeergidsen gekocht, recente overzichten met camperplaatsen in heel Europa, wat boekjes met landeninformatie, en wegenkaarten van alle landen waar we doorheen komen. Kaarten hebben we eigenlijk altijd wel bij ons. Je hebt een beter overzicht van landen, routes en afstanden.

Tegenwoordig vertrouw je erg op routeplanners en navigatieapparaten, maar ik heb toch ook wel graag iets in mijn handen. En we hebben het weleens meegemaakt dat onze Tomtom de geest gaf, precies op het moment dat we Bretange in reden. We kwamen er vervolgens meteen achter dat we alle wegenkaarten bij ons hadden behalve noord-Frankrijk.

Met onze reis naar Sint-Petersburg hadden we ervaren dat je vooraf erg gericht bent op het bereiken van je doel, maar dat je de details van de terugreis een beetje verwaarloost. Deze reis gaat naar Rome, Napels en Pompeii. Dan steken we over met de boot vanaf Bari. We hebben deze keer heel bewust gezocht naar spulletjes na die overtocht, dus van Kroatië en Slovenië, Oostenrijk en zelfs nog een stukje Zwitserland en zuid-Duitsland. We hebben kaarten en allerlei boekjes. Als we daar zijn hebben we evengoed nog een maand voor de boeg.

Dan hebben we ook nog het verschijnsel "Autobahnvignet". Voor Zwitserland heb je een vignet nodig van een jaar. In Slovenië (half jaar) heb je er eentje nodig en in Oostenrijk (tien dagen) ook. Nou is het niet de bedoeling dat we over de snelweg gaan rijden, maar per ongeluk kan je er maar zo op terecht komen. Dat hebben we ooit in Genève al eens ontdekt, en dat terwijl we helemaal niet op de snelweg wilden rijden, we helemaal niet in Genève wilden komen en al helemaal niet in Zwitserland. Misschien kopen we Zwitserland nog wel voor vertrek. Slovenië zien we nog wel. Oostenrijk moeten we ter plaatse kopen, want daarvan weten we nog geen doorreis-datums als we vetrekken.