Dit weekeinde namen we het zekere voor het onzekere. Joke had de weerkaart bestudeerd. Overal was iets met een zonnetje en een wolkje behalve in Drente. Daar was een mooi rond zonnetje ingetekend. Wij koersten naar Hoogeveen.
Omdat er op de A28 een file stond heb ik bij Utrecht de A27 genomen. Zodoende kwamen we in de polder uit en uiteindelijk in Kampen. We hebben er een heerlijke wandeling gemaakt en koffie gedronken met vlaai aan de IJssel, beide uit eigen voorraad.
We hadden als bestemming een plekje bij een boerderij in Elim met als uitwijk een camperplaats aan een jachthaven in Emmen. De boerderij voldeed prima. Wij hebben ons daar in alle rust geïnstalleerd. Het is natuurlijk hoogseizoen, maar alle boederij-campings, mini-campings en wat iedereen heeft verzonnen lijken helemaal verlaten. Drente lijkt geen toeristisch land. Een klein fietstochtje door de omgeving toonde wel een uitgebreid scala aan luxe villa's, villa's in aanbouw, villa's in verbouw. Ik zag in elke straat ook een autohandelaar. Er is niet echt een duidelijk beeld ontstaan over wat voor gemeenschap hier nou toch leeft. Het vooroordeel van armoedige plaggenhutjes in veenkolonies snijdt in elk geval weinig hout.
De Drenten groeten wanneer ze iemand tegenkomen. Ik heb een tijd in het oosten van het land gewoond en ben daaraan wel enigszins gewend. Voor Joke is het altijd nog wat onwennig, maar ze past zich snel aan. De soort groet is blijkbaar streekgebonden. Vaak kan je volstaan met 'hallo' of 'dag' of 'mogge', in Drente is het ondubbelzinnig HOI, luid en duidelijk uitgesproken. Bij sommigen neigt het iets meer naar HAI, maar iemand die 'hallo' zegt is beslist import.
We rommelen wat met poffertjes en poedersuiker, wat ons diner is. We zijn zomaar impulsief vertrokken en hebben niet een komplete provisiekast bij ons. Bovendien hadden we geen zin om onze tijd te verdoen met het halen van boodschappen. Een beetje improviseren dus. Wat later op de avond moeten we toch alles binnen halen en de luifel opdraaien. Er komt een gitzwarte lucht aandrijven. Het is een constant geflikker van bliksem en een doorlopend monotoon gerommel van de donder. De bui schuift wat langs ons heen, maar het regent hard genoeg en een enkele keer krijgen we toch een aardige donderklap mee. Het is snikheet. Het water loopt over onze armen. We houden zoveel mogelijk open, zolang het maar niet inregent. Maar de temperatuur zakt in een uur tijd iets van twaalf graden. Dan is het evengoed nog bijna twintig graden, dus we kunnen het lijden.
's-Nachts houd ik de blinderingen open zodat ik vanuit mijn bed naar het lichtspel van het onweer kan kijken, maar ik ben toch binnen een paar tellen van de wereld.
De volgende morgen is het weer heel rustig weer, een aangename temperatuur en een leuk uitzicht. Joke noemt het onze wissellijst. We zien nu een paar schapen, twee paarden elk met een veulentje en een kudde koeien. We maken vandaag een fietstocht. Er staan ANWB-bordjes: 10-dorpen-route. Het is een prachtige tocht, vaak over kleine smalle fietspaadjes, waar je moet afstappen als je iemand tegen komt. We fietsen door landerijen, bossen, langs sloten. Na een uur of twee zijn we weer terug bij de Blue Bird. We vertrekken weer naar Leidschendam. We waren er weer heerlijk tussenuit.
52.67111 N, 6.57757 E
Geen opmerkingen:
Een reactie posten